„Żyć miłością aż do końca”

Aleksandrina Maria da Costa urodziła się 30 marca 1904 roku w Balasar, małej miejscowości na północy Portugalii. Jej młodość upływała prosto i skromnie – była pogodna, pracowita, pełna życia. Już w dzieciństwie przejawiała głęboką pobożność i miłość do Jezusa. W wieku czternastu lat przeżyła dramatyczne wydarzenie, które zaważyło na całym jej życiu. Broniąc swojej czystości przed trzema napastnikami, wyskoczyła z okna, z wysokości czterech metrów. Uratowała swoją godność, lecz zapłaciła za to najwyższą cenę – z czasem całkowicie sparaliżowana, przez ponad trzydzieści lat pozostała przykuta do łóżka.

Aleksandrina przyjęła to cierpienie nie jako przekleństwo, lecz jako dar – drogę uczestnictwa w męce Chrystusa. Z biegiem lat zaczęła doświadczać mistycznych zjednoczeń z Jezusem: przez czterdzieści miesięcy przeżywała w każdy piątek duchowo Jego mękę, cierpiąc i modląc się za grzeszników. W 1938 roku do jej życia wszedł salezjanin, ks. Mariano Pinho SDB, który stał się jej kierownikiem duchowym. To on zaprosił ją do zjednoczenia się z Rodziną Salezjańską i pomógł jej rozeznać, że ofiara jej życia ma sens apostolski – ma służyć młodym, kapłanom, rodzinom, światu. W 1944 roku Aleksandrina została przyjęta do Stowarzyszenia Salezjanów Współpracowników, widząc w tym potwierdzenie swojego duchowego powołania.

Jako Współpracownica, Aleksandrina żyła w pełni duchem ks. Bosko. Choć nie mogła być fizycznie obecna w oratoriach, jej pokój stał się prawdziwym centrum apostolstwa – miejscem modlitwy, rad, odwiedzin i nawróceń. Pisała listy do młodych, do kapłanów, do rodzin, wzywając ich do czystości, modlitwy i życia sakramentalnego. Nazywała siebie „ochotniczką miłości”, a swoją misję widziała jasno: „Chcę ratować dusze, ratować wiele dusz, zwłaszcza młodzież.”

W swoim Dzienniku duchowym notowała:

„Chcę być wszystkim dla wszystkich, aby wszyscy mogli pokochać Jezusa. Chcę cierpieć, milczeć i kochać.”

Te słowa są jak streszczenie salezjańskiego ducha w wersji Aleksandriny – nie przez aktywizm, lecz przez miłość, która obejmuje świat z krzyża. Ks. Bosko mawiał: „Wystarczy, że jesteście młodzi, abym was bardzo kochał.” Aleksandrina, unieruchomiona, odpowiadała na to duchowo: „Wystarczy, że cierpię, abym mogła ich wszystkich kochać.”

Z czasem jej przesłanie przekroczyło granice Portugalii. W 1936 roku Jezus powiedział jej w objawieniu:

„Powiedz światu, że niech powróci do Eucharystii. Tam jest życie, tam jest szczęście.”

Aleksandrina stała się wielką apostołką Eucharystii. Przez trzynaście ostatnich lat życia przyjmowała wyłącznie Komunię Świętą, nie przyjmując żadnego innego pokarmu. Żyła w ten sposób nie z ludzkiej siły, lecz z mocy Eucharystii – z obecności Jezusa, którego miłość przemieniała jej cierpienie w światło. Zmarła 13 października 1955 roku, dokładnie w rocznicę ostatniego objawienia w Fatimie, wypowiadając słowa:

„Jestem szczęśliwa, bo idę do Jezusa.”

Św. Jan Paweł II, wynosząc ją na ołtarze, nazwał ją „świadkiem mocy Eucharystii i ofiary, która zbawia świat”. Jej duchowość głęboko wpisuje się w dziedzictwo ks. Bosko – to duch radosnego ofiarowania, miłości do młodych, odpowiedzialności za zbawienie dusz.