Salezjanin Współpracownik CL Olsztyn
Prowincja Warszawska
Ksiądz Bosko w chwilach kryzysu oratorium nie uciekał od problemów, ale „rzucał się w ramiona Opatrzności”. Patrząc na Jezusa pocącego się krwią, uczymy się, że cierpienie nie jest karą, ale momentem, w którym Bóg chce nas przytulić najmocniej.
Myśl dla Ciebie: Czy w Twoim dzisiejszym „Ogrójcu” potrafisz powiedzieć: „Bądź wola Twoja”, wierząc, że Bóg ma dla Ciebie plan pełen pokoju, a nie zguby?
Jezus upada, a Szymon z Cyreny pomaga Mu nieść krzyż. To serce salezjańskiego posłannictwa – towarzyszenie. Ksiądz Bosko nie stał z boku; on szedł z chłopcami przez błoto turyńskich ulic, wchodził do więzień, dzielił z nimi ostatnią kromkę chleba.
Wielki Piątek w duchu salezjańskim to dostrzeżenie „krzyża” drugiego człowieka. Może to być zbuntowany nastolatek, samotna sąsiadka czy kolega z pracy, który udaje, że wszystko jest w porządku.
Pod krzyżem stoi Maryja. Dla Księdza Bosko była Ona Wspomożycielką Wiernych. To Ona przeprowadziła go przez wszystkie trudy. Śmierć Jezusa nie jest końcem, ale „godziną miłości”.
Ksiądz Bosko uczył: „Wystarczy, że jesteście młodzi, abym was bardzo kochał”. Jezus na krzyżu mówi: „Wystarczy, że jesteś człowiekiem, abym oddał za ciebie życie”. To jest ta sama bezwarunkowa akceptacja. Nawet w ciszy grobu, która nastaje po Wielkim Piątku, bije serce nadziei. My, salezjanie współpracownicy, jesteśmy ludźmi poranka, nawet gdy jeszcze panuje noc.
Panie Jezu, Chryste Ukrzyżowany, naucz mnie za przykładem św. Jana Bosko kochać tych, których nikt nie kocha. Daj mi siłę, bym w moim cierpieniu nie zamykał się w sobie, ale potrafił dostrzec w Twoich ranach nadzieję na zmartwychwstanie. Maryjo, Wspomożycielko, stój przy mnie pod moim krzyżem. Amen.
Jarosław Michalczuk SSW
© SSW Wrocław. All Rights Reserved.
