Obraz, który porusza...

Widzę ich trzech jak filary, na których wzrastała i dojrzewała moja wiara.

Jan Paweł II — mój Papież świętości i młodości. Ten, który nie tylko wskazał na Chrystusa, ale wołał: „Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi!” (homilia inaugurująca pontyfikat, 22 października 1978).
To z nim uczyłam się odwagi w byciu kobietą w Kościele, świecką, aktywną, odpowiedzialną za ewangelizację. On mnie nauczył, że nie jestem „obok Kościoła” – jestem Kościołem.

Benedykt XVI — Papież pokory intelektu i światła rozumu. Nauczył mnie myśleć, modlić się i rozumieć dogmat, nie zapominając o miłości. To on napisał w „Deus Caritas est”:

„U początku bycia chrześcijaninem nie ma decyzji etycznej ani wielkiej idei, lecz spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę” (DCE, 1).

To zdanie zmieniło moje postrzeganie wiary – już nie obowiązek, ale relacja.

I wreszcie Franciszek — Papież bliskości, człowiek Ewangelii.
Jego Kościół to nie instytucja z wieży z kości słoniowej, lecz szpital polowy (Evangelii Gaudium, 47).

To on powiedział:

„Jesteście częścią świętego wiernego Ludu Bożego i dlatego macie być kobietami Kościoła: nie 'gościniami’ w Kościele, lecz kobietami Kościoła”
(przemówienie do uczestniczek zgromadzenia plenarn. Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, 9 marca 2018).

To on mnie nauczył, że świeccy — także kobiety — są nie dodatkiem, lecz konieczną strukturą Kościoła synodalnego.

Kościół, który słucha, to Kościół Chrystusa

Pontyfikat Franciszka otworzył dla mnie nową przestrzeń: Synodalność. Nie jako hasło, ale jako styl życia Kościoła.

„Synodalność to nie moda, to natura Kościoła. (…) Kościół synodalny to Kościół słuchający, w którym każdy ma coś do powiedzenia, ponieważ każdy jest ochrzczony.”
(Franciszek, przemówienie z okazji 50-lecia Synodu Biskupów, 17 października 2015)

Jako Salezjanka Współpracowniczka – to dla mnie szczególnie ważne. Don Bosco przecież budował wspólnotę razem z młodymi, świeckimi, mamami, ojcami.

Dzięki Franciszkowi świeccy w Kościele to nie wolontariusze, ale uczniowie-misjonarze. On nas postawił w centrum, nie na marginesie.

Obraz, który zamyka, ale nie kończy

Na tym rysunku Jezus nie żegna papieża – On go prowadzi dalej. Objęcie to znak troski, ale też zaproszenie.

Dla mnie ten obraz to przypomnienie, że Kościół nie umiera z odejściem Papieża.
On żyje – bo żyje w nas. W kobietach, w młodych, w ludziach z oratoriów, w rodzicach, w każdym Salezjanie Współpracowniku, który idzie „razem”.

I dziś…

Dziś czuję wdzięczność. Za Jana Pawła, który nauczył mnie odwagi. Za Benedykta, który nauczył mnie głębi. I za Franciszka, który nauczył mnie miłości bliskiej.

Nie wiem, kto będzie kolejnym Następcą Piotra. Ale wiem jedno:
Chrystus obejmuje swój Kościół tak samo jak na tym obrazku — z miłością, nie z dystansu.

I takiego Kościoła chcę być częścią.