Dotarłam przed grób, patrzę, a tu…pustka! Kamień odsunięty…Kto mógł to zrobić? Byłam tak zszokowana, że zawróciłam i udałam się z pośpiechem do uczniów. Muszę im o tym opowiedzieć, nie ma naszego Pana, zabrano Go! 

Gdy tylko się tego ode mnie dowiedzieli, Piotr i Jan pobiegli do grobu. Ten drugi dotarł szybciej, zobaczył płótna, które leżały na kamieniach, ale nie wszedł do środka. Czekał na Piotra. Ten wszedł i zobaczył. Uwierzył. Nagle wszystko stało się jasne, Jego słowa brzmiały w naszych umysłach i sercach. On P R A W D Z I W I E zmartwychwstał, jak zapowiedział.

Nim się obejrzeliśmy, nastał poranek. Jasny, ciepły dzień. Wybiegłam z mroku wprost do światła. Jak Jezus – pokonał śmierć, ciemności moich grzechów, by rozpromienić Swoje Boskie Oblicze przede mną. Bym nie musiała już więcej szukać pocieszenia w marnościach i ułudach tego świata, bym tylko Jego nazywała swoim „Rabbuni”. Jak pragnę znów Go ujrzeć i o tym wszystkim opowiedzieć, by cieszyć się na Jego widok, by skłonić się przed Nim… Teraz wiem już na pewno, że On jest Bogiem żywym!